Γενικά: Όπως όλοι ξέρουμε, το κρασί παρασκευάζεται από μικροβιακή ζύμωση του χυμού των σταφυλιών. Ο χυμός αυτός λέγεται μούστος. Για να παραχθεί ο μούστος, τα σταφύλια παλιά τα πατούσαν με τα πόδια, ενώ σήμερα αυτό γίνεται με ηλεκτροκίνητο μηχάνημα πολτοποίησης. Αφού βγεί ο χυμός του σταφυλιού, μένει ένα υπόλειμα από φλούδες, κοτσάνια, και σπόρους του σταφυλιού. Το υπόλειμα αυτό, πού είναι μεγάλο σε ποσότητα λέγεται «στέμφυλα» και χρησιμοποιείται για την παραγωγή τσίπουρου.

Τι είναι: Το απόσταγμα των στέμφυλων στην Ελλάδα, λέγεται τσίπουρο. Σε μερικές περιοχές παλαιότερα τα στέμφυλα, λέγονταν «τσιπούρα», άγνωστο γιατί. Γι'αυτό και το απόσταγμα λέγεται «τσίπουρο». Στην Κρήτη τα στέμφυλα λέγονται τσικούδα, και το ποτό απόσταγμα λέγεται τσικουδιά. Θεωρείται ότι τα στέμφυλα υπό κανονικές συνθήκες μπορεί να διατηρηθούν για 6 μήνες προς ζύμωση.

Ιστορία: Ιστορικά φαίνεται ότι η γνώση για την παραγωγή τσίπουρου, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από την Αίγυπτο, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Υπολογίζεται ότι οι πρώτοι που παρήγαγαν τσίπουρο ήταν οι μοναχοί στο Αγιο Ορος περί τον 16ο αιώνα.

Πως παρασκευάζεται: Η μεθοδολογία παραγωγής του τσίπουρου είναι απλή. Τα στέμφυλα, που αποτελούν το 30% του βάρους των σταφυλιών, ζυμωμένα πλέον, βράζονται σιγά σιγά σε μεγάλο κλειστό καζάνι συνήθως 130 λίτρων (αποστακτήρας, ή άμβυκας), το οποίο έχει ένα σωλήνα εξόδου, που περνά στη συνέχεια υπό μορφή σπιράλ, μέσα από κρύο νερό, και μετά εξέρχεται ως έξοδος. Κατά το βράσιμο των στέμφυλων πού ήδη έχουν ζυμωθεί από μικρόβια, και έχουν παραχθεί η αιθυλική αλκοόλη (οινόπνευμα) αλλά και άλλες αρωματικές ουσίες, οι ουσίες αυτές επειδή είναι πτητικές, εξατμίζονται πρίν από το νερό και υπό μορφή ατμού βγαίνουν από το σωλήνα, περνάνε από το σπιράλ ψύξης και στη συνέχεια υγροποιούνται και εξέρχονται σε δοχείο (νταμιτζάνα). Το πρώτο αυτό υγρό πού βγαίνει λέγεται πρωτόσταγμα ή σούμα. Πάντως από τα 100 κιλά σταφύλια βγαίνουν συνήθως 85 κιλά χυμός (μούστος) και 15 κιλά στέμφυλα. Από αυτά παράγεται τσίπουρο περίπου 1500ml, δηλαδή δύο φιάλες 750ml. Μετά την πρώτη απόσταξη μπορεί να γίνει και δεύτερη απόσταξη του ήδη εξαχθέντος τσίπουρου, αφού καθαρισθεί ο άμβυκας, οπότε βγαίνει πιο καθαρό απόσταγμα τσίπουρου.

Το επικίνδυνο με το τσίπουρο, όταν παράγεται εμπειρικά, χωρίς παρουσία επιστήμονα οινολόγου με εργαστήριο, είναι ότι δεν υφίσταται έλεγχος, και μπορεί διάφορες δηλητηριώδεις ουσίες όπως η μεθανόλη, να υπερβαίνουν τα επιτρεπτά όρια ασφαλείας με κίνδυνο για τον καταναλωτή (βλάβη στο συκώτι, στα μάτια, τα νεύρα, και τον εγκέφαλο). Ενα άλλο πρόβλημα με τους παλιούς αποστακτήρες (οι νέοι είναι ανοξείδωτοι) είναι ότι είναι χάλκινοι και χρειάζονταν τακτική επικασσιτέρωση (καλάϊσμα). Εάν αυτό δεν γίνει τότε έχουμε άλατα του χαλκού στό τσίπουρο που δρούν τοξικά στόν οργανισμό (Δηλητηρίαση από Χαλκό). Η πάθηση διαγιγνώσκεται με εξέταση αίματος γιά επίπεδα Χαλκού.

Μέχρι το έτος 1988, στην Ελλάδα δεν επιτρεπόταν η εμπορία τσίπουρου. Δηλαδή, ο νόμος επέτρεπε σε παραγωγούς να φτιάξουν τσίπουρο, μόνο για τη δική τους κατανάλωση και όχι για πούλημα. Αυτό έχει αλλάξει και σήμερα το τσίπουρο πωλείται και στο εμπόριο με βάση τις διατάξεις του νέου νόμου περί οινοπνευματωδών ποτών. Τα καλύτερα τσίπουρα στην Ελλάδα τα παράγει η περιοχή του Τυρνάβου Λαρίσης, και επίσης μερικές περιοχές της Ηπείρου στα Ζαγοροχώρια, στα Αθαμανικά όρη (Τζουμέρκα) και στο χωριό Ωρωπός Πρέβεζας.

Παρά την επίτευξη του Αναπτυξιακού Στόχου της Χιλιετίας,
783 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό

Καθώς ξεκίνησε η Παγκόσμια Εβδομάδα Νερού (26-31 Αυγούστου), η UNICEF αναφέρει ότι παρά την τεράστια πρόοδο τις τελευταίες δύο δεκαετίες για την παροχή πρόσβασης σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού σε δισεκατομμύρια ανθρώπους, η ολοκλήρωση αυτού του έργου δεν πρόκειται να είναι εύκολη.

«Υπήρξαν εξαιρετικά οφέλη σε κάθε περιοχή του κόσμου», δήλωσε ο Sanjay Wijesekera, επικεφαλής των προγραμμάτων ύδρευσης, αποχέτευσης και υγιεινής της UNICEF. «Ωστόσο, το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι το κάθε άτομο, κάθε μέρα, να μπορεί να έχει αρκετό πόσιμο νερό από μια αξιόπιστη πηγή - και δυστυχώς το πιο δύσκολο μέρος είναι μπροστά μας».

Ο Wijesekera αναφέρφθηκε στην έκθεση «Πρόοδος σχετικά με το Πόσιμο Νερό και την Αποχέτευση 2012» που δημοσιεύθηκε νωρίτερα αυτό το χρόνο από τη UNICEF και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, η οποία λέει ότι μεταξύ 1990 και 2010 περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού, όπως δίκτυα ύδρευσης ή προστατευμένα φρεάτια. Η έκθεση αναφέρει ότι ο κόσμος πέτυχε τον Αναπτυξιακό Στόχο της Χιλιετίας για το πόσιμο νερό το 2010, πέντε χρόνια νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα, αλλά ότι 783 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση.

Σύμφωνα με την έκθεση, αυτοί που εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση είναι οι πιο δύσκολο να προσεγγισθούν, καθώς είναι κατά κύριο λόγο οι φτωχότεροι άνθρωποι στις αστικές παραγκουπόλεις ή σε απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές.

Η UNICEF αναφέρει ότι το πιο σημαντικό βήμα για την παροχή καθολικής πρόσβασης θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των ανισοτήτων που υπάρχουν σε όλες τις περιοχές και σε όλα τα επίπεδα και εκεί όπου οι πιο φτωχοί και οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο.

Σύμφωνα με τη UNICEF, όταν το νερό δεν είναι διαθέσιμο στις κατοικίες και πρέπει να συλλέγεται, οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι πολύ πιο πιθανό να κουβαλάνε το νερό στην οικογένεια, περπατώντας κατά μέσο όρο έξι χιλιόμετρα την ημέρα σε ορισμένες περιοχές.

Οι φτωχότερες χώρες υπολείπονται κατά πολύ των πλουσιότερων, καθώς μόνο το 11% του πληθυσμού στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες προμηθεύονται νερό από δίκτυο ύδρευσης σε σύγκριση με πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Στο εσωτερικό των χωρών, υπάρχει μια σχεδόν παντελής ανισότητα πρόσβασης στις αγροτικές περιοχές σε σύγκριση με τις αστικές περιοχές. Συνολικά, το 80% του παγκόσμιου αστικού πληθυσμού διαθέτει σύνδεση με δίκτυα παροχής νερού, σε σύγκριση με λιγότερο από το 30% των ανθρώπων στις αγροτικές περιοχές. Το χάσμα αγροτικών-αστικών περιοχών είναι ιδιαίτερα έντονο στην υποσαχάρια Αφρική, όπου ανέρχεται στο 29%. Στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες οι ενενήντα επτά από κάθε 100 κατοίκους της υπαίθρου δεν έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό.

Οι αρχές για «Το Ανθρώπινο Δικαίωμα στο Νερό» που υιοθετήθηκαν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 2010 αναφέρουν ότι το πόσιμο νερό πρέπει να είναι φθηνό, αξιόπιστης παροχής, ασφαλές και διαθέσιμο σε επαρκή ποσότητα για την κάλυψη των βασικών αναγκών.

Η UNICEF προβλέπει ότι το 2015, καταληκτική ημερομηνία των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας, 605 εκατομμύρια άνθρωποι θα εξακολουθούν να στερούνται αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

• Γράφει η Άννα Καραμπάτση

Η πολύτιμη προϋπηρεσία του κ. Κ. Αρβανιτόπουλου ως υφυπουργού Παιδείας στο παρελθόν φαίνεται ότι δεν τον βοήθησε να αποφύγει το μοιραίο αυτή τη φορά λάθος, με το οποίο κινδυνεύει να εκτεθεί ανεπανόρθωτα στον εκπαιδευτικό κόσμο και τον ελληνικό λαό που ανέμενε μεγαλύτερη υπευθυνότητα και σοβαρότητα από τον υπουργό μιας κυβέρνησης που εξήγγειλε την αξιοκρατία αντί των «ρουσφετολογικών» διορισμών των «δικών μας παιδιών».

Τότε, ως υφυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης συνυπέγραψε μαζί με τον τ. Υπουργό Παιδείας κ. Γ. Μπαμπινιώτη τον απευθείας διορισμό του «εκλεκτού» τους εκπαιδευτικού-μαθηματικού από την Πύλο Μεσσηνίας, του Γ. Χρονόπουλου ως αναπλ. Συντονιστή Εκπαίδευσης (Σ.Ε.) της ομογενειακής εκπαίδευσης στην Αλβανία (Ελληνική Πρεσβεία Τιράνων), μέσα σε ένα θολό πολιτικό τοπίο, μόλις λίγες μέρες πριν την προκήρυξη των εθνικών εκλογών του Μαΐου 2012. Τότε, ο διορισμός αυτός έγινε με τις «ευλογίες» του «εν δυνάμει» Πρωθυπουργού κ. Αντ. Σαμαρά.

Τώρα, λίγες μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο εν μέσω θερινών διακοπών, με την υπ. αριθμ. Φ.821/1389Γ/93532/Ζ1/13-8-2012 Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού κι Αθλητισμού (Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α.) διορίζεται νέος δεύτερος (!) αναπλ. Συντονιστής Εκπαίδευσης στη γείτονα Αλβανία στο Προξενείο Αργυροκάστρου (!) με αρμοδιότητα το ιδιωτικό σχολείο της ελληνικής εθνικής μειονότητας στη Χειμάρα!

Και διερωτάται ο καθένας καλοπροαίρετος εκπαιδευτικός ή και νομοταγής πολίτης:

- Πώς είναι δυνατόν να τοποθετούνται σε μια τόσο μικρή χώρα σαν την Αλβανία δύο Συντονιστές Εκπαίδευσης σχεδόν ταυτόχρονα, όταν μια τόσο μεγάλη χώρα-ήπειρος σαν την Αυστραλία, έχει μόνον έναν Συντονιστή Εκπαίδευσης για τον κατά πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό ομογενών μας εκεί;

- Πώς είναι δυνατόν να διορίζεται ένας εκπαιδευτικός Τεχνικής Εκπαίδευσης απόφοιτος πρώην ΚΑΤΕΕ, κατ' αρχήν «Μορφωτικός Ακόλουθος» και τώρα «Συντονιστής Εκπαίδευσης» σε ένα Προξενείο, όταν αυτό δεν προβλέπεται και δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο (!) στις διπλωματικές υπηρεσίες μας στο εξωτερικό;

- Πώς είναι δυνατόν να ασχολείται ο νέος Συντονιστής Εκπαίδευσης από την έδρα (;) του στο Αργυρόκαστρο με αποκλειστική αρμοδιότητα ένα ιδιωτικό (!) σχολείο στη Χειμάρα για το οποίο υπάρχουν επίσημες καταγγελίες προς το Διευθυντή του για κακοδιαχείριση των λειτουργικών δαπανών, όταν αυτό το σχολείο της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας (Ε.Ε.Μ.) εμπίπτει στην περιοχή αποκλειστικής αρμοδιότητας του Σ.Ε. της ελληνικής Πρεσβείας Τιράνων, που πριν λίγο μόλις καιρό διορίστηκε και αυτός;

- Γιατί όλοι αυτοί οι διορισμοί γίνονται με διαδικασίες ταχύρυθμες και αδιαφανείς, χωρίς προηγούμενη δημόσια προκήρυξη για να επιλεγούν εκπαιδευτικοί με αυξημένα προσόντα, γνώση της ξένης γλώσσας ή και εμπειρία από την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό, όπως συνέβη στο παρελθόν και με τους υπόλοιπους Συντονιστές Εκπαίδευσης σε άλλες χώρες;

- Είναι τυχαίο η «κουμπαριά» του πρώην πολιτευτή και υποψήφιου βουλευτή (με τη Ν.Δ. και ΔΗ.ΣΥ.) Ν. Γερασιμίδη με την Πρόεδρο του ΔΗ.ΣΥ. κα Ντόρα Μπακογιάννη και οι συνειρμοί που ο καθένας κάνει για ρουσφετολογικά μετεκλογικά «ανταλλάγματα» αλλά και «υπηρεσίες» που θα προσφέρει από τη νέα του θέση;

- Δεν θα θέλαμε να σχολιάσουμε τις καταγγελίες για ύποπτες συναλλαγές του κ. Γερασιμίδη από την προηγούμενη υπηρεσία του ως «Μορφωτικού Ακόλουθου» στην περιοχή του Αργυρόκαστρου,

την αδιαφανή διαδικασία χορήγησης μεγάλου αριθμού υποτροφιών στους βορειοηπειρώτες μαθητές, αλλά και την εξω-υπηρεσιακή δραστηριότητα του που ανέπτυξε με οικονομικούς και άλλους παράγοντες της γείτονας χώρας...

Κ. Αρβανιτόπουλε, γνωρίζετε καλά ότι το «δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού» και δεν είναι σωστό και δίκαιο για σας να παρασυρθείτε στο νέο αυτό ατόπημα, εξυπηρετώντας συμφέροντα και «συναλλαγές» άλλων, στο ξεκίνημα της υπουργικής θητείας σας στο Υπουργείο Παιδείας, που δικαιούστε να είναι άσπιλη και αποδοτική, αντάξια της προϋπηρεσίας σας ως ακαδημαϊκού καθηγητή. Και όλα αυτά μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για την ελληνική εκπαίδευση που περνά κι αυτή μεγάλη δοκιμασία, όπως και όλη η ελληνική κοινωνία, συνέπεια της οικονομικής, πολιτικής αλλά και ηθικής κρίσης.

Κ. Αρβανιτόπουλε, γνωρίζετε επίσης, ότι «το σφάλειν ανθρώπινον, αλλά το εμμένειν δαιμονικόν». Κάποιος επιβάλλεται να σταματήσει την «μικροκομματική» εκμετάλλευση του παλαιοκομματικού πολιτικού κατεστημένου της Ελλάδας που φεύγει. Τις συνέπειες από την κοινωνική κατακραυγή αλλά και τη λύση στο «γόρδιο δεσμό» τις γνωρίζετε. Η ανάκληση της προηγούμενης Υπουργικής Απόφασης μπορεί να υπογραφεί από εσάς άμεσα τις επόμενες μέρες και να αποτελέσει «κάθαρση» στη νέα «ύβρη». Σε σας θα ανήκουν και τα εύσημα για την αποκατάσταση της αξιοκρατίας, της νομιμότητας και της ηθικής τάξης.

Ίδωμεν...

Διανύοντας περίοδο διακοπών και θέλοντας, πράγματι, να ανακόψω, λίγο, τις σκληρές συνήθειες των αρθρογράφων που ασκούνται ανηλεώς με τα περί πολιτικής, σήμερα, με αφορμή ένα ταξίδι, θα εκτρέψω, κάπως, τον λόγο : θα δώσω «Χώρο» -εντελώς από καρδιάς- στην «γενέθλια γη» των προγόνων και δη της οικογένειάς μου. Το ταξίδι μου, λίαν προσφάτως, - εκεί, βαθιά μέσ' την «αρχέτυπη Πίνδο», και πιο συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του Ζαγορίου στο Nομό Ιωαννίνων, κλιμακώθηκε αναπάντεχα και εξελίχθηκε σ' ένα μείζον γεγονός αναζωπύρωσης της μνήμης : ένα εξαιρετικής σημασίας «πισωγύρισμα» σε εστίες και αναφορές -αξιακές και ηθικοκοινωνικές- που, προσωπικά, με διαμόρφωσαν και, εν πολλοίς, με «έφεραν» ως εδώ. Στο Κουκούλι Ζαγορίου, το χωριό γέννησης του δίκαιου και καλού πατέρα μου, ιδιαίτερα, κοντοστάθηκα και, μέσα στην «Καλονυχτιά» και την καθαρότητα του βουνού, πήρα βαθιές και πραγματικές ανάσες συναισθηματικής σιγουριάς : από 'δω είμαι, είπα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, πλέον, γι' αυτό...

Επισκέφθηκα την πανέμορφη -η δεύτερη πρόσθετη οικοδομή της έγινε περί το 1600!- Eκκλησιά μας, το «παλιό» και το πιο «νέο» Σχολειό του χωριού (καθώς τα γράμματα εκεί ανθούσαν πολύ πριν ο... Παλαιών Πατρών πει να σηκώσει το θρυλικό «λάβαρόν» του), το Πνευματικό Κέντρο - Μουσείο «Κώστας Λαζαρίδης», που ιδρύθηκε από την Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και, ιχνηλατώντας τις διαδοχές των προσώπων και των πραγμάτων, διέκρινα ξανά το «απαράμιλλον» : όταν το θέλουν οι Άνθρωποι και το 'χουν βαθιά μέσα τους τότε μπορούν να χτίσουν την Ζωή τους όχι μόνο με σκληρή δουλειά, ευπρέπεια και καλαισθησία όπως της πρέπει, αλλά, και με αυθεντική υψηλοφροσύνη και παραδειγματισμό όπως της αξίζει. Όλα τα ζητούμενα σ' αυτή – τούτη την άκρη της πατρίδας μας, υπήρξαν αείποτε, θαρρείς, συμπυκνωμένα αυτονόητα : ένας καθημερινός τρόπος ζωής που έδινε απαντήσεις από... «το τότε» για... «το μετά»...

«Στις Βρύσες» με τις καμάρες, στα σοκάκια τα σμιλεμένα με την παλιά Ηπειρώτικη τέχνη, «στα Τσούλια» και στο Ποτάμι, - στο σημείο που κατέβαινε η Σαρακατσάνα γιαγιά μου με τα κορίτσια της για νερό ή και για καθαριότητα, κάθισα και διάβασα «σελίδα – σελίδα» ξανά το παρελθόν : άκουσα Γνωστές και Άγνωστες φωνές : τους χαμένους διαλόγους ηρωϊκών και όμορφων Ανθρώπων που, όντως, ποτέ δεν φοβήθηκαν την ζωή, διότι, η ζωή τους ήταν ένας «διαρκής πόλεμος», αλλά, και ποτέ δεν έπαιξαν με την αξιοπρέπεια και την δικαιοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Για τούτο προόδευσαν όλοι τους μέχρι τα σήμερα και, όπου και αν βρίσκονται αυτή την ώρα, ό «γενέθλιος τόπος» είναι γι' αυτούς και... «ιερός τόπος» που δεν του πρέπει καθόλου να αλλοιωθεί και να παρερμηνευθεί (από την σύγχυση των καιρών), μέσα στον χρόνο. Να μείνει μόνο τού πρέπει εκεί, ακέραιο σημείο αναφοράς όλων μας. Ανεξίτηλο σύμβολο, - (γιατί όχι;), όλων των Ελλήνων που θέλουν και μπορούν.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ Χ. ΤΑΓΚΑ

Μετά την αναφορά κρουσμάτων παραπλανητικής χρήσης του ονόματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) από επιτήδειους που προσπαθούν να αποσπάσουν παρανόμως χρηματικά ποσά, η οργάνωση διαβεβαιώνει επισήμως ότι ουδεμία σχέση έχει με ανάλογες ενέργειες καθώς πάγια τακτική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα είναι να μη διεξάγεται ποτέ έρανος για συλλογή χρημάτων είτε στο δρόμο είτε από πόρτα σε πόρτα.

Οι ομάδες των εκπροσώπων μας που ενημερώνουν για τη δράση μας δεν δέχονται ποτέ χρήματα αλλά δίνουν έντυπα με τους τραπεζικούς μας λογαριασμούς ώστε η διαδικασία χρηματοδότησης της οργάνωσης να είναι απολύτως διαφανής.

Στα περιστατικά που έχουν γνωστοποιηθεί μέχρι στιγμής στην οργάνωση, οι εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι φορούν κονκάρδα ή ταμπελάκι με το λογότυπο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, και πωλούν προς 5 ευρώ περιοδικό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα μαζί με έντυπο υλικό άλλων οργανώσεων. Οι περισσότερες από τις αναφορές περιστατικών που έχουμε μέχρι στιγμής αφορούν περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα απευθύνουμε θερμή παράκληση προς όλους τους πολίτες που δεχτούν ανάλογες κρούσεις, να μην προβούν στην αγορά του υλικού και να επικοινωνήσουν άμεσα με το γραφείο μας στα παρακάτω στοιχεία:

Γιατροί Χωρίς Σύνορα - Ελληνικό Τμήμα, Ξενίας 15, 115 27 Αθήνα,

Τηλ.: +30 210 5200500, Fax.: +30 210 5200503 e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.