Χθες έγραφα για αγώνες παγίδες και ο Παναθηναϊκός τα χρειάστηκε με την Πάκσι. Σε δύο μήνες, βέβαια, δεν θα το συζητάμε καν. Θα είναι  εμφανής η μεγάλη διαφορά των ομάδων υπέρ του Τριφυλλιού.

Αλλά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η ομάδα του Νίστρουπ προβλημάτισε και πέρασε με τη ψυχή στο στόμα.

Εννοείται ότι ακόμα είναι πολύ νωρίς για τελικά συμπεράσματα. Ο Παναθηναϊκός έχει καινούργιο προπονητή, έχει πάρει νέους παίκτες και θα χρειαστεί τον χρόνο του για να βρει τα πατήματά του.

Μέχρι τότε, όμως, ο Δανός τεχνικός πρέπει να δει τι θα κάνει. Κυρίως για τα παιδικά αμυντικά λάθη και στην κυκλοφορία της μπάλας. Υπάρχει θέμα.

Άλλο ατομικά τι αξίζει ο Γιάγκουσιτς, ο Πελίστρι, ο Ραστόντερ, ο Αντίνο, ο Καμαρά κι άλλο το πώς συμπεριφέρονται ως κομμάτια μιας ομάδας.

Ο Παναθηναϊκός δεν άρεσε. Η Πάκσι ήταν πιο έτοιμη, διαβασμένη, αποφασισμένη και τον στρίμωξε. Κι ας μην είναι καλύτερη ομάδα από την ελληνική ομάδα.

Η ΤΣΣΚΑ 1948 θεωρητικά είναι χειρότερη από την Πάκσι, όμως χρειάζεται προσοχή, ακριβώς γιατί ο Παναθηναϊκός είναι ανέτοιμος. Έχει μείνει πολύ πίσω…

Όσο για τον ΠΑΟΚ δεν έκανε την εμφάνιση της Πολωνίας, όμως τακτικά ήταν σωστός. Και μου έκανε εντύπωση που στα τελειώματα του ματς πρέσαρε τους Ουκρανούς.

Προφανώς, ο Λίσι έχει έτοιμη την ομάδα για τα προκριματικά. Να δείχνει φρεσκάδα, δύναμη και ενέργεια.

Ο Ντέλιας έκανε πάλι τα μαγικά του, πέτυχε και τα δύο τέρματα κι ασφαλώς είναι το άλφα και το ωμέγα του ΠΑΟΚ. Θέλει, όμως, συμπαραστάτες.

Ο φετινός ΠΑΟΚ προσπαθεί να παίξει πιο άμεσα, είναι ουσιαστικός, τρέχει, αλλά εξακολουθεί να έχει τις αμυντικές του αδυναμίες κι ορισμένα «νεκρά» διαστήματα. Όπως μετά το 2-0 που έδωσε δικαιώματα με τα δύο δοκάρια της Ντιναμό Κιέβου. Αυτά τον ξύπνησαν και μετά απέκτησε ξανά τον έλεγχο του αγώνα.

Η Αντερλεχτ  είναι Αντερλεχτ, οπότε τα πάντα θα είναι ανοιχτά…