Η φαντασία στην εξουσία

Το σκεφτόμουν πάρα πολύ έντονα. Εντονότατα μπορώ να πω, και εξηγούμαι: ακούω πανταχόθεν με μεγάλη προσοχή τι λένε οι διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί, παλαιότεροι και νεόκοποι, σε σχέση με το τι χρειάζεται ο πολίτης. Η Δεξιά στηρίζει τις απολύτως (απολύτως όμως) εγκληματικές πολιτικές της, το δεξιοαριστεροακροκεντρώο κέντρο λαϊκίζει ασύστολα και η Αριστερά προσπαθεί να δώσει λύσεις σε πρακτικά ζητήματα, πολύ σημαντικά, όπως η ακρίβεια, η πάταξη της διαφθοράς, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Κι όμως, δεν μου φτάνει. Ξαναεξηγούμαι: Δεν ήταν βλάκες όσοι φώναζαν «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Γιατί ναι – πρώτα χρειάζεσαι «ψωμί» για να μπορείς να κινείς το σώμα σου και να λειτουργεί το μυαλό σου. Καύσιμο δηλαδή. Αλλά φίλε μου, για να φτάσεις στην Ελευθερία περνάς (αναγκαστικά!) από την Παιδεία. Οσο και Ψωμί να φας, όσο κι η οικονομική ταξική ανισότητα ισορροπήσει δηλαδή, αν δεν ανοίξεις ένα βιβλίο, αν δεν δεις ένα θέατρο, αν δεν κάνεις μία ουσιαστική συζήτηση (σε ποια παρέα, ποια συλλογικότητα θα μου πεις; Ε, να τη φτιάξεις!), τότε ελεύθερος δεν θα γίνεις ποτέ! Ποτέ όμως. Θα είσαι και πάλι ραγιάς, αλλά ψωμωμένος αυτή τη φορά.

Δεν αρκεί, λοιπόν, αγαπημένη μου Αριστερά του σήμερα στην Ελλάδα μόνο να πατάξεις την ακρίβεια και τη διαφθορά. Η φαντασία στην εξουσία – αυτό απαιτείται. Και η λέξη είναι: απαιτείται.