Ποιος διχασμός;

Οι χθεσινές επιθέσεις με γκαζάκια σε σπίτια στελεχών της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, είναι αυτονόητα καταδικαστέες.

Και δεν χρειάζεται κανένας να εξηγήσει το γιατί.

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό ούτε από την κυβέρνηση ούτε από τον πρωθυπουργό, που άδραξαν την ευκαιρία για να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα και να επιτεθούν στους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Ο κ. Μητσοτάκης στη δήλωσή του από τη Θεσσαλονίκη είπε ότι «κανείς, πλέον, δεν μπορεί να αδρανεί ή να περιορίζεται σε υποκριτικά λόγια καταδίκης».

Δηλαδή τι ζητάει να κάνουν αυτοί στους οποίους απευθύνεται για να του αποδείξουν ότι δεν υποκρίνονται; Και από πού κατάλαβε πως κάποιοι υποκρίνονται; Είπε και κάτι ακόμα χωρίς, μάλλον, να το σκεφτεί: «Καμία ανοχή στο αίμα και τον διχασμό των άκρων!».

Για να υπάρξει διχασμός χρειάζονται δύο, που γι’ αυτόν είναι τα άκρα. Το ένα άκρο είναι αυτοί που τοποθέτησαν τα γκαζάκια. Το άλλο άκρο ποιο είναι; Ας βρει την απάντηση μόνος του αφού θέλει να μιλάει χωρίς να βουτάει τη γλώσσα του στο μυαλό του.