ΗΠΑ – Ιράν: Ο πόλεμος των εικόνων, των συμβόλων και των λόγων

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Ιράν «συγκρούστηκαν» ξανά το Σαββατοκύριακο – όχι με πυραύλους, αλλά με την τρομερή αντίστιξη εικόνων, συμβόλων και λόγων που έστειλαν στον υπόλοιπο πλανήτη και αποδεικνύουν περίτρανα τις τεράστιες διαφορές ανάμεσα στους δύο λαούς και πολιτισμούς.

Από τη μια μεριά είδαμε όλοι στις οθόνες μας τους εορτασμούς για τα 250 χρόνια της ανεξαρτησίας των Αμερικανών αποίκων από τη θαλασσοκράτειρα Αγγλία, την παγκόσμια αυτοκρατορία της οποίας «κληρονόμησαν» μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: ένα κιτς παρανάλωμα-σπατάλη δισεκατομμυρίων δολαρίων, με 850.000 πυροτεχνήματα μόνο στην Ουάσιγκτον και με έντονα μιλιταριστικά στοιχεία, όπως υπερπτήσεις Στελθ βομβαρδιστικών Β-2 και δεκάδων άλλων αεροσκαφών πάνω από το συγκεντρωμένο πλήθος, και βραβεύσεις βετεράνων από διάφορους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Τα παρατράγουδα

Τα παρατράγουδα δεν έλλειψαν – από τα πολλά πυροτεχνήματα η πρωτεύουσα γέμισε τοξικούς καπνούς και στη Νέα Υόρκη έπιασε φωτιά η γέφυρα του Μπρούκλιν(!), ενώ πολλές εκδηλώσεις ακυρώθηκαν λόγω του καύσωνα. Αλλά βέβαια το κλου της βραδιάς ήταν η ομιλία-αντικομμουνιστικό παραλήρημα του «βασιλιά Μίδα» Τραμπ, που θύμισε έντονα μακαρθικές εποχές.

«Οι μαχητές μας δεν πολέμησαν τον κομμουνισμό σε όλο τον κόσμο για να δούμε σήμερα αυτή την απειλή να σηκώνει το άσχημο κεφάλι της μέσα στην Αμερική. Δεν θα το αφήσουμε να γίνει! Θα το σταματήσουμε αμέσως, πριν καν ξεκινήσει. Είναι σαν καρκίνος, πρέπει να τον αποκόψεις γρήγορα… Δεν θέλουμε κομμουνιστές στη χώρα μας»!

Κομμουνιστές; Ποιοι κομμουνιστές; Στην πραγματικότητα ο Τραμπ στρέφεται, με ξεκάθαρα εμφυλιοπολεμική γλώσσα, κατά της νέας αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών αντιπάλων του με αρχηγό τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, εν όψει των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών.

«Είδατε τους κομμουνιστές που εκλέχτηκαν στη Νέα Υόρκη πρόσφατα, είναι κομμουνιστές, δεν είναι σοσιαλδημοκράτες. Είναι ριζοσπάστες και εξτρεμιστές! Θέλουν να καταστρέψουν εντελώς τον παραδοσιακό αμερικανικό τρόπο ζωής», είχε πει πριν από λίγες μέρες σε αντίστοιχη διχαστική, εμπρηστική ομιλία του.

Στην άλλη πλευρά του κόσμου, την πρόσφατα βομβαρδισμένη Τεχεράνη, εκατομμύρια μαυροντυμένοι πιστοί γέμισαν κάθε διαθέσιμη σπιθαμή έξω από το Μεγάλο Τζαμί για να αποχαιρετίσουν με ποιήματα, θρησκευτικά τραγούδια και συνθήματα για εκδίκηση τον πισώπλατα δολοφονημένο από τις ΗΠΑ στις 28/2 Ανώτατο Ηγέτη των Σιιτών, τον Αλί Χαμενεΐ, και ακόμα τέσσερα μέλη της οικογένειάς του που πέθαναν μαζί του – την κόρη του, τον γαμπρό του και τη μόλις 14 μηνών εγγονή του Ζάχρα.

Ο γιος και διάδοχος του Μοτζταμπά δεν εμφανίστηκε, είτε για λόγους ασφαλείας είτε επειδή παραμένει τραυματίας, αλλά οι άλλοι τρεις γιοι του Χαμενεΐ, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν, ο αρχηγός των Φρουρών της Επανάστασης Αχμάντ Βαχιντί και σύσσωμη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία παρευρέθηκαν στην τελετή, προχωρώντας πεζή μέσα στην ανθρωποθάλασσα.

Το πλήθος ήταν τόσο μεγάλο, που πολλοί στη Δύση αμφισβήτησαν τις εικόνες ως ΑΙ, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι ήταν γνήσια, όπως και οι εκδηλώσεις πένθους των απλών ανθρώπων. Οι ιρανικές αρχές αναφέρουν ότι ώς και 20 εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν στο λαϊκό προσκύνημα της Τεχεράνης. Σήμερα η σορός του Χαμενεΐ θα ταξιδέψει στην ιερή πόλη Κομ, και στη Νατζάφ και στην Καρμπάλα στο γειτονικό Ιράκ την Τετάρτη, πριν από την ταφή του την Πέμπτη στη γενέτειρά του Μασάντ.

«Ψεύτικα δάκρυα»

Συνολικά, εκτιμάται ότι σε αυτή την εξαήμερη «κηδεία του αιώνα» θα παραστούν προσωπικά περίπου σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι, αλλά και αντιπροσωπείες από 70 ισλαμικές και μη χώρες, και βέβαια από όλες τις οργανώσεις του Αξονα της Αντίστασης. Στην κηδεία του Χομεϊνί είχαν πάει «μόνο» δέκα εκατομμύρια – αλλά εκείνος πέθανε στο κρεβάτι του…

Ξέρετε τι είπε ο αστοιχείωτος Τραμπ για τον θρησκευτικό ηγέτη των σιιτών που ο ίδιος μετέτρεψε σε μάρτυρα; Εξεπλάγη, λέει, που είδε Ιρανούς να κλαίνε, γιατί πίστευε ότι όλος ο κόσμος μισούσε τον Χαμενεΐ. «Ισως είναι ψεύτικα δάκρυα», είπε… Και πρόσθεσε ότι έτσι όπως ήταν όλη η ηγεσία συγκεντρωμένη στην κηδεία, θα μπορούσε να τους εξοντώσει όλους με «ένα πλήγμα», αλλά δεν το έκανε, γιατί μετά «δεν θα έχουμε κανέναν να διαπραγματευτούμε»!