ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Αποχρώσεις - Η κόπωση και οι υψηλές προσδοκίες

Tου ΦΙΛΗΜΟΝΑ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ

Οι αποστάσεις της κοινής γνώμης από την εκλογική ατμόσφαιρα είναι εμφανείς. Το καταλαβαίνουν άλλωστε και τα κόμματα που δεν σηκώνουν τους τόνους παρά για τα ελάσσονα όπως η χρονική διάρκεια του ντιμπέιτ. Είναι σαν να ξεφούσκωσε όλη η πολιτική ένταση με τις κάλπες του Μαΐου. Κι ως έναν βαθμό αυτή η κόπωση είναι εύλογη. Ως έναν βαθμό, γιατί υπάρχει  μία αντίφαση με όλο αυτό το κλίμα που είχε δημιουργηθεί για την ανάγκη πρόωρων εθνικών εκλογών, τα τελευταία χρόνια.

Μία εξήγηση είναι ότι υπάρχει και μία άλλη κόπωση, πιο βαθιά, αυτήν που βαραίνει τις πλάτες όσων βιώνουν την κρίση από το 2010, αλλά και πιο πριν- γιατί υπήρχαν κοινωνικά στρώματα που ζούσαν δύσκολα και πιο πριν. Αυτή η κόπωση φέρνει και μία αίσθηση ματαιότητας, μοιάζει να έχουν όλα ειπωθεί χωρίς να έχει αλλάξει και τίποτα.

Δεν είναι μία ενιαία κατάσταση ούτε λειτουργεί για όλους το ίδιο. Είναι φανερό ότι το θέμα που προέκυψε με τα συμφέροντα της μεσαίας τάξης, αποκαλύπτει ότι υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που αισθάνονται ότι μπορούν μόνα τους να έχουν μία καλύτερη τύχη, ότι εκκινούν από διαφορετική θέση σε σχέση για παράδειγμα με τους φτωχούς, τους ανέργους ή τους συνταξιούχους.

Γι’ αυτό και το θέμα της φορολόγησης μοιάζει να είναι κεντρικό. Μοιάζει, γιατί κατά τα άλλα δεν είναι. Η χώρα έχει υπογράψει την αποπληρωμή του υπέρογκου χρέους της και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς φορολόγηση. Φαίνεται όμως ότι στο υπόβαθρο κρύβεται και μία μάχη για το ποιος θα σηκώσει το βάρος της φορολογίας- πιθανά, για μία ακόμα φορά ο μισθοσυντήρητος υπάλληλος που δεν μπορεί να κρύψει κανένα έσοδο.

Σε πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ που δείχνει να έχει καταλάβει καλύτερα τα μηνύματα των καιρών, βαραίνει κάθε μέρα και περισσότερο με όλο και μεγαλύτερες προσδοκίες από όλο και πιο διευρυμένες πλευρές. Πώς μπορεί να υλοποιήσει όλες αυτές τις προσδοκίες, άραγε, με δεδομένο και ένα τόσο  βαρύ πρόγραμμα λιτότητας σε ισχύ; Η υπενθύμιση Γιούνκερ για το πότε και από ποιους δημιουργήθηκε το μεγάλο χρέος είναι μία υπόμνηση ότι στην ΕΕ δεν παραβλέπουν τίποτα και κυρίως, δεν χαλαρώνουν.

Από την άλλη ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν να μην μπορούν ακόμα να στοιχειοθετήσουν ένα πρόγραμμα για την περίοδο της «ενισχυμένης» επιτροπείας. Πιθανά να μην γίνεται και να υπάρξει ένα τόσο διαφορετικό πρόγραμμα. Μπορεί να μην έχει άλλον αντίπαλο, αλλά χωρίς εναλλακτικό πρόγραμμα, δεν υπάρχει και εναλλακτική επιλογή εξουσίας. Το γνωρίζουν ήδη αυτό πολύ μεγαλύτερα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη.

Υπό αυτό το πρίσμα δεν διαφαίνεται τι μπορεί να αλλάξει τη ροή της προεκλογικής περιόδου, τουλάχιστον από το εσωτερικό της χώρας.

 

-----------

 

+ Εμπειρία. Ένα καλό έχουν οι εκλογές. Για πολλούς υποψηφίους είναι η πρώτη φορά που επισκέπτονται όλον τον νομό αλλά και πλευρές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Το κάνουν βέβαια από ανάγκη για να μη χάσουν σταυρούς που διεκδικούν κι άλλοι. Αλλά έστω κι έτσι καλά είναι. Γιατί κέρδος είναι να ξέρει ο πολιτικός τι γίνεται συνολικά, να έχει ένα άρωμα ολικότητας.

 

- Επίπεδο. Δεν είναι ευκαιρία η εργασία το καλοκαίρι στον τουρισμό για τα νέα παιδιά, ένα μεροκάματο των 30 και των 40 ευρώ, συχνά με μειωμένη ασφάλιση και με ανεξέλεγκτα ωράρια. Πιο πολύ με χαρτζιλίκι μοιάζει. Πρέπει όλες οι πλευρές να κατανοήσουν ότι ο ελληνικός τουρισμός είναι σε τέτοιο επίπεδο που απαιτείται υψηλής έντασης παραγωγική εργασία και υψηλού επιπέδου αμοιβές και ποιοτικό επαγγελματικό περιβάλλον. Μόνο έτσι θα γίνει η μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη η οικονομία μας.

 

Η κρυφή πόλη με τις γάτες

Η πόλη είναι σαν τις γάτες του δρόμου. Έχει κρυφές γωνιές και ωραίες πλευρές που μόνο τα αδέσποτα μπορούν κι ανακαλύπτουν. Η ραστώνη της γάτας που κοιμάται σε ένα δένδρο ή σε μια μικρή εσοχή, όπως και οι μικρόκοσμοι ελευθερίας για τα μικρά ζωντανά σε πάρκα, απόμερα σημεία ή ξεχασμένα, αποκαλύπτουν και μία πόλη βιώσιμη.

Εμείς δεν είμαστε γάτες βέβαια και ίσως ο κόσμος μας να είναι πιο πολύπλοκος. Ίσως, γιατί δεν ξέρουμε και πολλά για τον γατίσιο κόσμο. Έρευνες έχουν δείξει ότι μέσα σε μία νύχτα μια γάτα ελέγχει την κίνηση σε δύο, τρία ή και περισσότερα τετράγωνα γύρω από το σπίτι της αν την αφήνουν να γυρνάει. Αντίθετα εμείς ελέγχουμε διά ζώσης μόνο το χώρο γύρω από τον καναπέ μας και όλα τ’ άλλα τα ξέρουμε από το ίντερνετ ή την τηλεόραση.

Το χειρότερο είναι ότι οι πόλεις δεν ανταποκρίνονται και στις άλλες ανάγκες μας. Δεν έχουν σημεία για να πάρουμε μία ανάσα, δεν μας δίνουν χώρο προσωπικό, δεν μας επιτρέπουν τη ραστώνη. Συνήθως είναι φτιαγμένες για να μας πιέζουν, για να μας ωθούν να γίνουμε ακόμα πιο παραγωγικοί, γρήγοροι, αποτελεσματικοί. Μάλλον δεν μαθαίνουμε και πολλά από τις γάτες μας.

Από τις «Αποχρώσεις» της εφημερίδας «Ελευθερία»



ΔΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ -- Πηγή: EPIRUSONLINE.gr



Επίσης σας Προτείνουμε...

val m amo

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙ.....ΕΣΕΙΣ;

VIDEOS